czwartek, 18 grudnia 2014

Tajemniczy Debil Konstruktor cz. 1.

Ładnie się przywitaliśmy, uprzejmościom stało się zadość, czas brać się za robotę.
Przedstawiam zatem człowieka mającego olbrzymi wpływ na nasze miasto: Tajemniczy Debil Konstruktor, którego od dziś będziemy nazywali „TaDeK”. Nie to że jakaś zawoalowana zbieżność imion czy nazwisk, człek ten jest na tyle tajemniczy, tak mocno skrywa swe lico i tożsamość, że po prostu musiałem nadać mu kryptonim operacyjny.
Aby w pełni zrozumieć o co chodzi z tym jegomościem, przedstawię Wam chwilę, gdy poznałem go po raz pierwszy, poznajcie jego pierwsze dzieło.

Dzieło pierwsze - Przejazd kolejowy na ulicy Trześniowskiej.
Zacznijmy od tego, że w Polsce nie da się zrobić przejazdu kolejowego, który by nie nadwyrężał zawieszenia samochodu. Nie ma takiej pieprzonej możliwości. Mamy 21 wiek, możemy przejechać pod kanałem La Manche, pod Alpami, wybrać się na wycieczkę 15 kilometrowym mostem ale w Polsce przejeżdżając tory musisz zwolnić do 5 km/h i modlić się, aby nic nie strzeliło w zawieszeniu.
Ale nie o tym, nie o tym...
Sytuacja hipotetyczna: jedziesz rano do pracy do Stalowej Woli. Już w domu zaczynasz się modlić, żeby zdążyć przed szlabanem. Dojeżdżasz do cudownego przejazdu o minutę za późno i bum!
Jesteś czwarty w kolejce.
Po około 10 minutach od zamknięcia przejeżdża lokomotywa w tempie polskiego Pendolino, szlaban się podnosi. Jedziemy! Ale tylko do szlabanu… Przejechało trzech szczęśliwców przed tobą, ty czekasz na kolejny pociąg. Po około siedmiu minutach przejeżdża ponownie lokomotywa. Albo towarowy. Zależy jak ci się trafi. Szlaban się podnosi, możesz jechać do pracy.

Mój osobisty rekord to 17 minut oczekiwania około 22:30. Miałem mocną chęć zapukania do tego żółtego domku, w którym bohatersko naciska przyciski dróżnik i zapytania "co jest mistrzu?".

Po głębszych przemyśleniach stwierdziłem, że nie ma na tym świecie na tyle zaawansowanej technologii, aby można było przewidzieć kursowanie polskich pociągów, wszak jest gorzej niż przed wojną (poczytajcie o Luxtorpedzie jak nie wierzycie) a maszyneria z tamtych czasów już dawno obrosła kurzem. Dlatego musimy z tym żyć.


Ale niech nikt mi nie wmawia, że to jest normalne.

M.

poniedziałek, 15 grudnia 2014

Startujemy!

Sandomierz!

Piękne miasto, cudowne, lepszego nie ma! Powie wam to każdy szanujący się Sandomierzanin, a jeśli mówi inaczej, to takowym nie jest. W mieszkańcach tego zacnego grodu patriotyzm lokalny rozwinięty jest do granic możliwości, a jeśli już o granicach mowa, to przekracza on na pewno te cechujące zdrowy rozsądek.

Nie ma się co dziwić przeciętnemu Sandomierzaninowi, bo w końcu mieszka w Królewskim Mieście, mieście Ojca Mateusza, Małym Rzymie etc.
Taką wiadomość wysyłamy na zewnątrz, do turystów i gości. Jednak jak jest naprawdę? Pierwszy odważył się pokazać to Zygmunt Miłoszewski w „Ziarnie Prawdy” i ku chwale autora my dorzucimy swoje Ziarenko Prawdy do tej całej historii.

Dlaczego?

Gdyż każdy mieszkaniec Sandomierza przemierzając brukowane uliczki swojego miasta średnio co pięć kroków napotyka miejsca i sytuacje, które wołają o pomstę od Nieba. Będziemy o tym pisać. Poruszymy tematy niewygodne, zarówno oczywiste jak i te, na które nie zwracamy uwagi, bo już się do nich przyzwyczailiśmy. Wystarczy jednak krótka rozmowa z kimś z zewnątrz aby zobaczyć to, co do tej pory było ukryte pod zasłoną szarej codzienności. Poznamy najbardziej wpływową postać Sandomierza, czyli „Tajemniczego Debila Konstruktora”, który utrudnia nam życie jak tylko może.
Jeśli uzbiera się nam jakś garstka stałych czytelników, zaprosimy ich do współpracy i zajmiemy się „tematami na życzenie”.
Będą także porady dla turystów: gdzie zjeść, jak ogarnąć parking, co warto zobaczyć.
Zapraszamy do naszego bloga. Zapraszamy do San Domingo!


Autorzy.