czwartek, 18 grudnia 2014

Tajemniczy Debil Konstruktor cz. 1.

Ładnie się przywitaliśmy, uprzejmościom stało się zadość, czas brać się za robotę.
Przedstawiam zatem człowieka mającego olbrzymi wpływ na nasze miasto: Tajemniczy Debil Konstruktor, którego od dziś będziemy nazywali „TaDeK”. Nie to że jakaś zawoalowana zbieżność imion czy nazwisk, człek ten jest na tyle tajemniczy, tak mocno skrywa swe lico i tożsamość, że po prostu musiałem nadać mu kryptonim operacyjny.
Aby w pełni zrozumieć o co chodzi z tym jegomościem, przedstawię Wam chwilę, gdy poznałem go po raz pierwszy, poznajcie jego pierwsze dzieło.

Dzieło pierwsze - Przejazd kolejowy na ulicy Trześniowskiej.
Zacznijmy od tego, że w Polsce nie da się zrobić przejazdu kolejowego, który by nie nadwyrężał zawieszenia samochodu. Nie ma takiej pieprzonej możliwości. Mamy 21 wiek, możemy przejechać pod kanałem La Manche, pod Alpami, wybrać się na wycieczkę 15 kilometrowym mostem ale w Polsce przejeżdżając tory musisz zwolnić do 5 km/h i modlić się, aby nic nie strzeliło w zawieszeniu.
Ale nie o tym, nie o tym...
Sytuacja hipotetyczna: jedziesz rano do pracy do Stalowej Woli. Już w domu zaczynasz się modlić, żeby zdążyć przed szlabanem. Dojeżdżasz do cudownego przejazdu o minutę za późno i bum!
Jesteś czwarty w kolejce.
Po około 10 minutach od zamknięcia przejeżdża lokomotywa w tempie polskiego Pendolino, szlaban się podnosi. Jedziemy! Ale tylko do szlabanu… Przejechało trzech szczęśliwców przed tobą, ty czekasz na kolejny pociąg. Po około siedmiu minutach przejeżdża ponownie lokomotywa. Albo towarowy. Zależy jak ci się trafi. Szlaban się podnosi, możesz jechać do pracy.

Mój osobisty rekord to 17 minut oczekiwania około 22:30. Miałem mocną chęć zapukania do tego żółtego domku, w którym bohatersko naciska przyciski dróżnik i zapytania "co jest mistrzu?".

Po głębszych przemyśleniach stwierdziłem, że nie ma na tym świecie na tyle zaawansowanej technologii, aby można było przewidzieć kursowanie polskich pociągów, wszak jest gorzej niż przed wojną (poczytajcie o Luxtorpedzie jak nie wierzycie) a maszyneria z tamtych czasów już dawno obrosła kurzem. Dlatego musimy z tym żyć.


Ale niech nikt mi nie wmawia, że to jest normalne.

M.

1 komentarz:

  1. Powrót z RST do TSA.
    Stoję jako ~piąta w ciągu aut przed zamkniętym przejazdem.
    Po chwili widzę, jak pociąg (towarowy, lokomotywa + 38 wagonów - liczę z nudów) przejeżdża z prawej na lewą stronę.
    Szlaban w górę. Auta ruszają. Jadę!!!
    Jestem tuż przed przejazdem... szlaban w dół.
    Czekam zatem jako pierwsza (!!!!1!!!!!1!!!!1111!).
    Pociąg (towarowy, lokomotywa + 38 wagonów) przejeżdża z lewej na prawą.
    Szlaban podnosi się i... no już nic, po prostu jadę.
    Przejeżdżam przez tory (stuk, stuk, stuk, 5km/h).
    Stoję przysłowiową sekundkę, aby wbić się na drogę RT-TSA.
    Yeah, teraz ostatnia prosta do miasta.
    Zaraz, zaraz... Wtf?
    Jeszcze jeden przejazd kolejowy.
    Samochody stoją, sztuk dwie dokładnie przede mną (szczęśliwcy, to ich pierwszy pociąg w ciągu ostatnich zapewne paru godzin, albowiem jechali od strony RT).
    Z prawej w lewo (od dworca na hutę) przejeżdża po raz TRZECI ten sam pociąg (towarowy, lokomotywa + 38 wagonów)...

    Wygrałam :)

    OdpowiedzUsuń